Τα Μοναστήρια είναι δημόσιο. Γιατί δεν τους παίρνουμε όλη την περιουσία;

 Παρακολουθώ -όχι από ενδιαφέρον αλλά από καθαρά διαστροφική δημοσιογραφική περιέργεια- την υπόθεση Βατοπεδίου. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος όμως εάν η κοινή γνώμη ενδιαφέρεται -και μάλιστα σε μια συγκυρία άθλιας οικονομικής κατάστασης για την χώρα- για το ποιες ανταλλαγές έκαναν οι παπάδες αφού δεν έχουμε άλλωστε κανένα στοιχείο για το αν ζημιώθηκε και πόσο το δημόσιο από την ιστορία αυτή.
 Την εμμονή του ΠΑΣΟΚ στην υπόθεση μόνο ο κ. Παπανδρέου μπορεί να την εξηγήσει αλλά και μερικοί ακόμα που τρέφουν μίσος άσβεστο για κάποιους από τους πρωταγωνιστές σε αυτή την ιστορία. Βέβαια κανένας τους δεν παραδέχεται ότι η Μονή Βατοπεδίου και η κάθε Μονή είναι δημόσιο! Ναι, και ανά πάσα ώρα μπορεί η πολιτεία με έναν απλό νόμο να τους πάρει και τα σώβρακα, εάν φοράνε οι μοναχοί σώβρακα. Γιατί άραγε δεν το πράττει ο κ. Παπακωνσταντίνου; Απλά γιατί γουστάρει να συντηρεί το θέμα. Και το συντηρεί γιατί η οπορτουνιστική και σεχταριστική του ιδεολογική αντίληψη του επιβάλλει να αποπροσανατολίζει τον ελληνικό λαό από τα πραγματικά του προβλήματα τα οποία ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Και το ζήτημα τελικά είναι εάν υπάρχει σκάνδαλο. Και σκάνδαλο είναι εάν το δημόσιο έχασε η εάν κάποιοι κονόμησαν. Με χαρτιά και αποδείξεις. Πρώτον το δημόσιο δεν ξέρουμε εάν έχασε γιατί δεν υπάρχει καμία απολύτως μελέτη. Αλλά και εάν τα όσα πήραν οι μοναχοί είναι περισσότερα από την αξία της λίμνης -που δεν είναι νερό όπως είπε ο επικοινωνιολόγος του Μαξίμου Τσίμας- τα πήρε το δημόσιο και πάλι. Γιατί όπως είπαμε οι Μονές είναι δημόσιο. Συνεπώς το δημόσιο δίνει στο δημόσιο. Και ξαναλέω. Εάν αδικήθηκε το κράτος γιατί δεν τα παίρνει πίσω; Τα έχει τα χαρτιά της επιστροφής στο γραφείο του ο κ. Παπακωνσταντίνου!