Από τον Τάκη Χατζή
Ο συντάκτης της προκήρυξης (εάν τελικά είναι ένας) γράφει σε απλή κατανοητή «δημοσιογραφική» γλώσσα-όπως θα μιλούσε σε φίλους του- χωρίς ιδιαίτερα λεκτικές υπερβολές. Οι φράσεις του είναι μικρές και περιεκτικές αποδίδοντας έτσι με σαφήνεια το μήνυμα που επιχειρεί να στείλει ο συντάκτης.....
...... Σε κάποιες περιπτώσεις φαίνεται να «υποδύεται» έναν άλλο «ρόλο» και αυτό ενδεχομένως να οδηγήσει αρκετούς αναγνώστες στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για δύο συντάκτες. Επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στον Τύπο-και αυτό είναι συνειδητή επιλογή- επιχειρώντας να δώσει αναλυτικές ερμηνείες, πληροφορίες και περιγραφές για τον ρόλο- όπως αυτός τον αντιλαμβάνεται- συγκεκριμένων Μέσων Ενημέρωσης και δημοσιογράφων. Αποφεύγει, ωστόσο, να επεκταθεί στα τρωτά του πολιτικού συστήματος, αν και τα υπονοεί σε κάθε παράγραφο, αφού πρόκειται για ένα κείμενο το οποίο έχει καθαρά ιδεολογικό-πολιτικά χαρακτηριστικά. Η αναφορά της «ΣΕΧΤΑΣ» σε μια διεθνιστική αλλά ταυτόχρονα αναρχική κοινωνία προσδιορίζει την ιδεολογική ταυτότητα της ομάδας, αλλά και την ανάγκη για τη διεθνή διαρκή επαναστατική δράση και την καταδίκη της γραφειοκρατικής ελίτ. Η εκτίμηση μας-από την ανάγνωση του κειμένου τους- είναι ότι δεν επιχειρούν να μιμηθούν κάποια άλλη οργάνωση -όπως υποστηρίζεται από πολλούς- αλλά απλά φαίνεται να έχουν εμπνευστεί από παρόμοιες οργανώσεις μέσα από την γνώση που απέκτησαν είτε διαβάζοντας, είτε έχοντας κάποιες προσωπικές εμπειρίες ο καθένας ξεχωριστά. Οι απόψεις τους για την κοινωνία και το περίγραμμα της είναι απόλυτα σαφές. Θα τολμούσαμε, μάλιστα, να πούμε ότι ενδέχεται να έχουν ζήσει σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον το οποίο, όπως σημειώνουν, βαρέθηκαν και φυσικά το καταδικάζουν με αποτέλεσμα να θέλουν να το πολεμήσουν με τους ποιο σκληρούς όρους. Τέλος, η «ΣΕΧΤΑ», με το κείμενο αυτό φαίνεται να ξεκαθαρίζει ότι ο τρόπος που θέλουν να αντιμετωπίζονται είναι πολιτικός και όχι με όρους κατάδικων του κοινού ποινικού δικαίου. Γιατί σε κάθε περίπτωση οι πράξεις όπως για παράδειγμα οι ληστείες τραπεζών θεωρούνται, από τα μέλη της ομάδας, απαλλοτριώσεις και δεν έχουν το συνηθισμένο νόημα που προσδίδει σε τέτοιες πράξεις μια οποιαδήποτε αστική κοινωνία.
