Οι γλυκές θερινές νύχτες προσφέρουν ευκαιρίες συζητήσεων και αναζητήσεων. Σε μία από αυτές ήρθε αναπόφευκτα η κουβέντα στην οικονομική κρίση. Και λογικώς ξέφυγε, φθάνοντας στον καπιταλισμό. Ενας εκ των συνομιλητών λοιπόν τον απέδωσε ως καπιταλισμό των ενδιάμεσων, των μεσαζόντων, των διαμεσολαβητών......
..... Και επέμεινε πως το παρόν διεθνές οικονομικό σύστημα έχει ξεφύγει από τη ζώνη των παραγωγών, δεν ασχολείται παρά ελάχιστα με αυτούς-άλλωστε μόλις το 5% των χρηματοπιστωτικών πράξεων αφορά αυτή καθεαυτή την παραγωγή- και ορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τον κύκλο των διαχειριστών του κεφαλαίου, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους παλαιούς μπανκέρηδες, είναι αφοσιωμένοι στο κερδοσκοπικό παίγνιο και η δράση τους θεωρείται ανεξέλεγκτη, αφού οι έλεγχοι, οι όποιοι έλεγχοι, ακολουθούν και δεν είναι σε θέση να προλάβουν, ούτε και να αποτρέψουν. Για να δώσει μάλιστα μια αίσθηση της τρέχουσας πραγματικότητας σημείωνε παραστατικά ότι οι σημερινοί διαχειριστές του κεφαλαίου έχουν τη δυνατότητα να κινούν τεράστια ποσά και βεβαίως μοναδικό συμφέρον να προκαλούν κινήσεις και πράξεις, καθώς σε κάθε στάση λαμβάνουν προμήθειες οι οποίες λόγω του μεγέθους των πράξεων είναι υπέρογκες. Οι σημερινοί διαχειριστές μπορούν να κινούν δισεκατομμύρια ευρώ και δολαρίων με μία τους κίνηση, χωρίς πολλές διατυπώσεις και έλεγχο. Σε επίπεδο χωρών τέτοιες πράξεις θα απαιτούσαν αποφάσεις πολλαπλών οργάνων, πολιτικών και άλλων, θα ετίθεντο υπό την κρίση κοινοβουλευτικών επιτροπών ή ακόμη και νομικών οργάνων. Στον χρηματοπιστωτικό τομέα αντίθετα το προνόμιο της κίνησης κεφαλαίων μπορεί να ανήκει και σε έναν απλό διευθυντή, ο οποίος ενεργεί σχεδόν αυτόματα με σκοπό την προμήθεια και μόνον αυτήν. Και το χειρότερο ίσως, όπως εξηγούσε μεταξύ τυρού και αχλαδίου ο συνομιλητής μας, είναι ότι ο ορίζοντας αυτών των πράξεων είναι πολύ στενός. Μπορεί να είναι μιας μέρας, μιας εβδομάδας ή ενός μήνα. Με αποτέλεσμα ακριβώς επειδή είναι τόσο βραχύβια να χάνει οποιαδήποτε ηθική βάση και βεβαίως να είναι ανεξέλεγκτη και ατίθαση, να αγνοεί κανόνες και αρχές. Δεν είναι τυχαίο, συνέχιζε ο ίδιος, ότι οι σημερινοί διαχειριστές του χρήματος είναι τόσο πλούσιοι και μπορούν να διαθέτουν περιουσίες ακόμη και εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Ετσι εξηγούνται, πάντα κατά τον συνομιλητή μας, οι πολλές στρεβλώσεις του διεθνούς οικονομικού συστήματος και οι ανισότητες που δεν έχουν προηγούμενο, αλλά και η καταστροφή του 2008 που τόσο δεινά μάς έφερε και ακόμη μας φέρνει. Κάπως έτσι φθάσαμε στο συμπέρασμα, ότι όσο ο καπιταλισμός παραμένει στα χέρια ανήθικων και άπληστων μεσαζόντων και μεσολαβητών του χρήματος, ο κόσμος θα βυθίζεται σε συγκρούσεις και αναστατώσεις και ότι το ίδιο το σύστημα οφείλει να ανοίξει καινούργιους δρόμους, να επανεφεύρει τον καπιταλισμό ή καλύτερα να τον ξαναφέρει στα μέτρα των βασικών συντελεστών του, που δεν είναι άλλοι από τους πραγματικούς παραγωγούς και τους συνδεδεμένους με αυτούς εργαζόμενους.
